PRZESTĘPSTWA PRZECIW ZDROWIU I ŻYCIU

wpis w: PORADNIK PRAWNY | 0

Są to przestępstwa powszechnie rozumiane jako najcięższe. Oczywiste jest, że prawo chroni interesy osób poszkodowanych i nakłada kary na sprawców.

 

Prawo karne szczegółowo opisuje czyny bezprawne wobec człowieka. Najcięższym przestępstwem jest zabójstwo. Prawo karne za te przestępstwa w szczególnych przypadkach przewiduje karę dożywotniego pozbawienia wolności.

 

Opinię publiczną poruszają często sprawy o pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Dzieje się tak, ponieważ są nierzadko popełniane przez młode osoby, a w toku sprawy okazuje się, że powody starcia z dramatycznym finałem były błahe.

 

Do adwokatów trafia wiele spraw karnych, które dotyczą spowodowania obrażeń ciała w różnym stopniu. Od tego, jak przez sąd zostanie sklasyfikowany uszczerbek na zdrowiu osoby poszkodowanej, zależy kara.

 

Bardzo ciężkie obrażenia ciała, to te, które spowodowały trwałe kalectwo, np. utrata ręki, płuca, nogi, oka. W pracy adwokata zajmującego się pomocą z zakresu prawa karnego, przeważają sprawy, gdzie w wyniku przestępstwa dochodzi do średniego uszczerbku na zdrowiu, czyli dolegliwości, które trwają dłużej niż 7 dni. Lekkie obrażenia ciała, to działania, które powodują dolegliwości do 7 dni, powstałe w wyniku szarpania, kopnięcia czy uderzenia w twarz.

 

Należy wiedzieć, że z przestępstwami spowodowania uszczerbku na zdrowiu mamy do czynienia tylko wówczas, gdy zamiarem sprawcy nie było np. zabójstwo, ani naruszenie czynności ciała.

 

Polskie sądy bardzo często orzekają w sprawach związanych z udziałem w bójce i pobiciem. Warto tu wyjaśnić, że bójka, to starcie pomiędzy co najmniej trzema osobami, gdzie każdy z uczestników występuje w podwójnej roli: atakującego i broniącego się.

 

Pobicie zaś, to napaść dwóch lub więcej osób na jedną lub więcej osób. Tutaj występuje podział na atakujących i napadniętych, a bijący mają przewagę nad napadniętymi. Odpowiedzialność karna za wyżej wymienione przestępstwa jest zależna od skutków. Jest najłagodniejsza w przypadku, gdy tylko nastąpiło bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo narażenie na wystąpienie skutku w postaci uszczerbku na zdrowiu, średniego lub lekkiego. Odpowiedzialność wzrasta, gdy skutkiem działania jest ciężki uszczerbek na zdrowiu i jest najwyższa, gdy skutkiem jest śmierć.

 

Podobnie wyższa odpowiedzialność karna grozi za używanie w czasie bójki lub pobicia broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu.

 

Sprawami, które poruszają opinię publiczną są te, w których dochodzi do narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Do tej kategorii należą również błędy lekarskie.

 

Tutaj możemy przytoczyć fragmenty orzeczeń sądów:

 

Lekarz, który miał obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo, tj. pacjenta, przyjął pacjenta mającego skierowanie do szpitala, nie zapoznał się z wynikiem badania, który to wynik bezwzględnie wskazywał na konieczność konkretnego leczenia i hospitalizacji pacjenta, co nie zostało wykonane i tym samym spowodował utrudnienie i opóźnienie postawienia prawidłowego rozpoznania i w konsekwencji opóźnił włączenie odpowiedniego leczenia, w następstwie czego naraził pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. popełnił przestępstw określone w art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k.

 

Lekarz zaniechał przeprowadzenia opisu zdjęć rtg klatki piersiowej i wykonania tomografii komputerowej klatki piersiowej przez co nieumyślnie naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia – co w konsekwencji na skutek niepodjęcia interwencji chirurgicznej doprowadziło do jego zgonu pacjenta z powodu obrażeń klatki piersiowej z rozerwaniem ściany aorty piersiowej i następowym krwotokiem do lewej jamy opłucnowej skutkującym utratą znacznej ilości krwi.

 

Narażeniem człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu będzie również, np. niedopełnienie obowiązków przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo i higienę pracy, przez co naraża innego pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 220 kk). Przykładem może być dopuszczenie do wykonywania prac przez pracowników bez zabezpieczenia przed upadkiem z wysokości, np. źle wykonane rusztowania.